گذشتهی پیشین ناتمام گزارشی - دستور فعل فارسی دستور ساخت می + مادهی گذشته + «بودن» به گذشتهی ساده صرف رفتن مفردجمع میرفته بودم میرفته بودیم میرفته بودی میرفته بودید میرفته بود میرفته بودند کار کردن مفردجمع کار میکرده بودم کار میکرده بودیم کار میکرده بودی کار میکرده بودید کار میکرده بود کار میکرده بودند نمونه در دورهای که من سعادت شاگردی او را داشتم، شرح نظام گفتن او را ندیدم و به یاد نمیآورم؛ اما گویا برای طلبههای نسل قبل از من، شرح نظام هم تدریس میکرده بود. تحلیلگران بسیاری به این نتیجه رسیدهاند که حوزههای اصلی نفتی سعودی بیش از آن حدی که معمولا پیشبینی میشده بود، روی به اضمحلال دارند. طبیعت به طور عمده متکی بر جهشهای تصادفیست اما تبیین جریان روند تکاملی این جهشها در قالب زمان و مکان ما نمیگنجد و اگر تنها بر انتظار تصادف تکیه میکرده بودیم تا جهش سودمندی صورت بپذیرد، این تکامل فعلی هیچ گاه صورت نپذیرفته بود زیرا بسیار بسیار زمان بیشتری را طلب میکند. من از ویندوزی که قبلا کارت، رو اون کار میکرده بود توسط نورتون گوست (Norton Ghost) بکاپ (back

آیندهی سادهی گزارشی - دستور فعل فارسی دستور ساخت «خواستن» به حال ساده + مصدر بریده صرف رفتن مفردجمع خواهم رفت خواهیم رفت خواهی رفت خواهید رفت خواهد رفت خواهند رفت کار کردن مفردجمع کار خواهم کرد کار خواهیم کرد کار خواهی کرد کار خواهید کرد کار خواهد کرد کار خواهند کرد نمونه به طور کلی، هیچکدام از زمانهای آینده در فارسی گفتاری به کار نمیرود و از زمانهای حال برای بیان آینده استفاده میشود. در فارسی نوشتاری هم تا حد زیادی وضع به همین صورت است: تابستان آینده به مسافرت میرویم آیندهی ساده فردا دارم میرم آیندهی استمراری آزمایش بدم. احتمالا ٢١ مرداد عمل میشم آیندهی ساده. سال دیگه دارم میرم آیندهی استمراری خارج فردا دارم میرم آیندهی استمراری استادیوم آزادی برای جشن پیروزی نمونه از فارسی نوشتاری: این هتل یکی از گرانترین مرکزهای اقامتی ایران خواهد شد. با خاطیان ورزشگاه آزادی برخورد خواهیم کرد. استفان هاوکینگ هشدار میدهد که فرازمینیان احتمالا به زمین یورش خواهند برد و منابع آن را غارت خواهند کرد و سپس رخت بر بسته و خواهند رفت. زمان آینده ساده Simple Future Tense

آیندهی پیشین ناتمام گزارشی - دستور فعل فارسی دستور ساخت می + مادهی گذشته + «بودن» به آیندهی ساده صرف رفتن مفردجمع میرفته خواهم بود میرفته خواهیم بود میرفته خواهی بود میرفته خواهید بود میرفته خواهد بود رفته میخواهند بود کار کردن مفردجمع کار میکرده خواهم بود کار میکرده خواهیم بود کار میکرده خواهی بود کار میکرده خواهید بود کار میکرده خواهد بود کار میکرده خواهند بود توجه دکتر جمال رضایی در کتاب «بررسی گویش بیرجند» در صفحهی ۲۸۶ این زمان را با نام «آیندهی دور استمراری» آوردهاند. آیندهی پیشین گزارشی - دستور فعل فارسی دستور ساخت مادهی گذشته + «بودن» به آیندهی ساده صرف رفتن مفردجمع رفته خواهم بود رفته خواهیم بود رفته خواهی بود رفته خواهید بود رفته خواهد بود رفته خواهند بود کار کردن مفردجمع کار کرده خواهم بود کار کرده خواهیم بود کار کرده خواهی بود کار کرده خواهید بود کار کرده خواهد بود کار کرده خواهند بود توجه دکتر جمال رضایی در کتاب «بررسی گویش بیرجند» در صفحهی ۲۸۵ این زمان را با نام «آیندهی دور» آوردهاند. بنا به گفتهی ایشان، ای

وجههای فعل - دستور فعل فارسی وجه فعل (mood) نشانگر این است که فعل از چه وجهی بیان شده: بر اساس واقعیت یا ذهنیت یا غیر از آن. وجههایی که در صرف فعل با آنها سر و کار داریم، از این قرارند: گزارشی وجه گزارشی یا اِخباری (indicative) هنگامی به کار میرود که میخواهیم انجام گرفتن یا نگرفتن فعلی را گزارش بدهیم. این وجه مختص رویدادهای واقعی است و با رویدادهای ناواقعی و ذهنی (پنداشت، گمان، برداشت، مشروط و ...) سر و کار ندارد. مثال: ماه به دور زمین میگردد. دیروز به مدرسه نرفتم. التزامی وجه التزامی یا پیرو (subjunctive) در برابر وجه گزارشیست و هنگامی به کار میرود که انجام فعل واقعیت ندارد و میخواهیم پنداشت، احتمال، میل، قصد، دستور، خواهش و مانند آن را بیان کنیم (هر امر ناواقعی و ذهنی): گزارشیالتزامی امروز باران میآید فکر میکنم امروز باران بیاید حسن به بانک رفته حسن باید به بانک رفته باشد هر روز کمی پیادهروی میکنم از فردا میخواهم هر روز کمی پیادهروی بکنم امری وجه امری برای بیان دستور، خواهش، درخواست، هشدار، راهنمایی و مانند آن به کار میرود. وجه امری زیرشاخهای از وجه التزام

: زمان های اصلی، زمان واقع شدن فعل را نشان می دهند و چهار حالت مختلف، نحوه و چگونگی انجام کار را بیان می نمایند. مثلاً زمان گذشتۀ استمراری به ما نشان می دهد که اولاً فعل در زمان گذشته صورت گرفته و ثانیاً جنبۀ استمرار و ادامه داشته است. نکته: در آموزش زمانها ابتدا بایستی طریقۀ ساختن صیغه های فعل و سپس موارد کاربرد آنها را یاد گرفت. انواع زمان: :Kinds of Tenses انواع زمان: بطور کلی در زبان انگلیسی چهار زمان اصلی وجود دارد: 1- حال 2- گذشته 3- آینده 4- آینده در گذشته هر زمان خود دارای چهار حالت ساده، استمراری، کامل و کامل استمراری می باشد. با توجه به چهار زمان اصلی و چهار حالت هر یک می توان گفت در انگلیسی 16 زمان به شرح زیر وجود دارد. با کلیک کردن بر روی هر یک ازلینک های زیر به صفحۀ مبحث مورد نظر هدایت می شوید. زمان آینده در گذشته ساده زمان آینده ساده زمان گذشته ساده زمان حال ساده Simple Future in the Past Tense Simple Future Tense Simple Past Tense Simple Present Tense زمان آینده در گذشته استمراری زمان آینده استمراری زمان گذشته استمراری زمان حال

سلام به همه امروز میخوام یه مطلب در مورد استاتیک مموری و داینامیک مموری صحبت کنم بله میحث اشاره گر ! اول چندین سوال رو بررسی میکنیم : چرا باید از اشاره گر استفاده کرد ؟ چرا باید با استفاده از اشاره گر حافظه گرفت ؟ حافظه ی پویا واشاره گر ها تفاوت وشباهت ارایه واشاره گر چیست !(این یکی واقعا ربطی نداره ولی بدونید اولین عنصر یه ارایه در درواقع یه اشاره گر به ادرس اولیه ی ارایه هست) فرض کنید میخوایید چندین مقدار(که کاربر میده ) رو از کاربر بگیرید و تو یه جا ذخیره کنید (حالا اگه این چندین مقدار رو هم کاربر ندونه چی میشه ؟؟؟ فک کنم باید از همین راه برید !) الگور

بذارید اول در مورد معانیه این دوتا بیشتر صحبت کنیم صریح : رک و پوست کنده (در لغت نامه ها ... )،پر واضح و اشکار (لغت نامه کوچه بازای نوید در سی پلاس پلاس !) ضمنی:implicit التزامی ،ضمنی, مجازی, مطلق, التزامی, اشاره شده, تلویحا فهمانده شده با این اخری حال کردم چون به کار ما ربط داره ! اما کار چ کاری یقینا این کاری به کد زنی ما نداره به تفسیر کامپایلر کار داره که وقتی ما داریم مقدار به یه داده میده اون چطور تفسیرش بکنه ! حالا یه سوال بوجود میاد چون ما casting صریح و اشکار و خودمون انجام میدیم نگید این که میشه در بطن کار ! تفسیر های ضمنی دست کامپایر هستن و صریح دست ما